Ode aan de zwemlesouder

Racen vanuit school naar sportclubjes, muziekles en natuurlijk zwemles. Wat is het soms een ge-puzzel om de hele week rond te breien. Tussen de zwemles door nog even snel een boodschapje doen, hardlopen of een ander kind uit de opvang of sportclub halen. We zijn er maar druk mee. Over één ding zijn de meeste ouders het wel eens: leren zwemmen is belangrijk. Veel ouders nemen er de tijd voor en accepteren dat het leren zwemmen een proces is wat echt wel even duurt. Normaal gesproken kon je dan ook tijdens de les heerlijk een (zelf meegebrachte) kop koffie of thee nuttigen en de zwemles vanuit de wachtruimte observeren. Maar helaas, we zijn nog steeds niet terug naar het oude ‘normaal’.

Incasseren en accepteren

Met deze blog wil ik daarom een ode uitspreken aan alle zwemlesouders. Want zij hebben het afgelopen jaar flink wat moeten incasseren, accepteren en zich moeten aanpassen. Daar waar je ruim een jaar geleden nog bijna aan de badrand kon staan kijken, hebben sommige ouders op dit moment hun kind al bijna een jaar niet meer ‘echt’ zien zwemmen. Als je daarbij stilstaat, best een gek idee eigenlijk. Zeker ook omdat we nu richting de zomervakantie gaan. In de periode dat je je kind bij de voordeur ‘afleverde’ en aan het einde van de les nat in een badjas weer ‘terugkreeg’, hebben we best veel aanpassingsvermogen en vertrouwen van de ouders gevraagd. Want het is niet niks, je kind afzetten bij een (groot) zwembad. De deur gaat dicht en verder zie je (als je geluk had) nog net een glimp van je kind vanachter het buitenraam. Dit hadden we een aantal jaar geleden nooit kunnen bedenken. Gelukkig komen er langzamerhand verdere versoepelingen, mag er steeds weer meer en kunnen ouders straks hopelijk ook weer eens zelf zien hoe hun kind zwemt.

Lees ook: ‘Drop and go’ zwemles

Prestatie van formaat

Maar…ook de zwembaden hebben zich flink moeten inzetten. Er was een periode waarin we (voor mijn gevoel) bijna wekelijks het protocol moesten herzien en aanpassen. De looproutes hebben diverse vormen gekend door het zwembad. Maar ook zijn de groepen verkleind, deed lesgeven vanaf de kant zijn intrede en afstand bewaren tot de kinderen. Ook het ziekteverzuim en het samenwerken met collega’s vormden een nieuwe uitdaging. Daarnaast werden we uitgedaagd ‘out of the box’ te denken, met knuffels die naar het afzwemmen komen kijken in plaats van ouders, het livestreamen van afzwemmen of zwemlessen, het inplannen van spreekuren en het extra bijhouden van leerlingvolgsystemen. Het einde is nog niet in zicht, maar wat hebben we met z’n allen nu al een prestatie neergezet van formaat. Hieruit blijkt maar weer dat samenwerking tussen ouder, kind én de mensen van het zwembad super belangrijk is voor alle partijen. En natuurlijk niet alleen tijdens de coronaperiode, zeker ook daarna. Maar dan graag wel weer in het ‘oude normaal’.

Deze blog is geschreven door Britt Klaassen-Anholts. Britt is zwemonderwijzer en docente bewegingsonderwijs, heeft een eigen zwemschool en een zwemorganisatie die zich richt op het helpen van ouders en kinderen op weg naar een zwemdiploma, genaamd: Met succes op zwemles!





E.B.T.C.