Het buitenbadseizoen is weer van start, een moment waarop Eduard Leurs in zijn column even terugkijkt in de tijd. Het vroege geluid van de merel brengt hem naar de dagen dat hij om zeven uur aan de badrand stond. De merel: zijn wekker én lokker van de vroege ochtend. Hij nodigt de jeugd dan ook uit om hetzelfde te doen en ziet de roep van de merel als de ultieme uitnodiging om een leuk bijbaantje te aanvaarden.
Het is weer zover, de lente dient zich aan. Je merkt het niet alleen aan het licht dat ’s ochtends eerder door de gordijnen piept, maar vooral aan dat ene geluid dat plots weer overal klinkt: de merel. Nog vóór de wekker gaat hoor ik hem al. Hoog in de boom, vol overgave. Alsof hij persoonlijk verantwoordelijk is voor het openen van de dag. Ik moet er altijd om glimlachen, want ergens voelt de vrolijke fluiter als een collega. Die merel die mij terugbrengt naar de tijd dat ik ’s-ochtends om zes uur werd gebeld via de toen nog vaste telefoonlijn: “Eduard, kun om 7 uur in het Banningbad invallen, Gerrit is ziek. Je kunt dan om 8 uur meteen naar school. Piet is er ook en die doet de rest daarna.” Ik was 16 en kreeg wel eens deze telefoonverzoekjes. Het Burgemeester van Banningbad lag achter mijn middelbare school en de enige scheiding was een hek met een poort. Normaal zat die poort op slot, maar ik had een sleutel zodat ik na het omkleden tien minuten later op het schoolplein stond. Op tijd om bij de eerste les van die dag te zijn.
Vroeg beginnen hoort bij ons vak. Terwijl veel mensen zich nog eens omdraaien, staan de badmeesters al langs de badrand. De eerste les van de dag, damp boven het water, banenzwemmers die nog slaperig binnenkomen, maar na vijf minuten alweer opgefrist door het bad bewegen. Het heeft iets bijzonders, dat moment waarop de dag eigenlijk nog moet beginnen, maar in het zwembad al volop bezig is. Ook mij heeft het gevormd in de tijd dat er nog geen onderscheid werd gemaakt tussen generaties A tot en met Z. Vroeg de dag beginnen is er bij mij nooit meer uitgegaan. De ochtend is voor mij het meest productieve deel van de dag. Misschien is dat ook waarom die merel zo goed bij de lente past. Hij wacht niet tot iedereen wakker is. Hij begint gewoon. Net als ik en veel van mijn collega’s. De lente brengt altijd een ander ritme met zich mee in het zwembad. Meer licht, meer energie. Ouders die na de winter weer wat makkelijker naar buiten gaan met de kinderen. De drukte van nieuwe lessen, wachtlijsten die weer in beweging komen en overal dat gevoel van: we gaan weer vooruit.
Lees ook: Terrasjestijd
En ergens tussen het omkleden, het uitleggen van zwemslagen en het uitdelen van complimenten door, hoor ik hem soms weer: die flierefluiter. Alsof hij even checkt of we allemaal nog wakker zijn. Eerlijk is eerlijk, dat klinkt voor mij, ruim vijftig jaar later, nog steeds heel prettig. Wat zou ik graag dat gevoel willen delen met de middelbare scholieren van nu. Hen willen uitnodigen om te ervaren wat het betekent om vroeg op te staan, lekker in sportieve kleding naast het bad te staan en gasten welkom te heten. Vrolijk, zoals ik die merel ook ervaar. Dat vroeg opstaan eigenlijk helemaal niet erg is. Het maakt onze dag bijzonder, ons werk leuk en voegt in de loop der jaren mooie herinneringen toe. Nu een groot aantal buitenbaden weer opengaan is de roep van de merel de ultieme uitnodiging om een leuk (bij)baantje te aanvaarden!