Ik was in oktober naar Athene voor het internationale zwembadcongres. Een paar dagen tussen de techneuten, onderzoekers en waternerds van over de hele wereld om bij te praten over wat ons allemaal bezighoudt: hoe we zwemmen veilig, gezond én een beetje slimmer kunnen maken. Klinkt misschien droog, maar geloof me: het werd allesbehalve saai. Zo had ik me wel voorbereid op een congres, maar niet op een miljoenenstad. Zodra ik in de taxi stapte, kreeg ik een spoedcursus Griekenland: vijf miljoen inwoners, kale bergen door bosbranden en de beste olijven van Europa. De chauffeur vertelde het me terwijl ik me afvroeg of het verkeer ooit stilstond (antwoord: nee). Athene is luid, warm en altijd in beweging. Lees hier de column van Maarten Keuten.
De dag voor het congres ging ik met mijn Duitse collega naar de imposante Acropolis. Als je tegenover een 2500 jaar oud bouwwerk staat dat zonder BIM-model overeind is gebleven, besef je pas hoe betrekkelijk onze moderne ‘duurzame’ projecten zijn. ’s Avonds druppelden de eerste collega’s binnen, van oude bekenden tot nieuwe gezichten. De sfeer was verwachtingsvol: dit zou een congres worden waar we niet alleen zouden praten, maar ook iets vastleggen. Een internationaal consensusdocument, een soort VN-verklaring over gezond en veilig zwemmen.
Ben jij op zoek naar een leverancier die kan helpen bij het verduurzamen van jouw zwembad of zwemschool? 👉 Klik hier.
Lees ook: Expertgroep VGT werkt toe naar afronding: van borging tot een doorstart
De volgende ochtend ging het los. Een volle collegezaal met ruim honderd deelnemers uit tientallen landen en een programma waar je zwemvliezen voor nodig had. Presentaties over chloraat, legionella en een nieuwe meetmethode om legionellatypering te doen met laserdiffractie, chloorvrij zwemmen (mijn onderwerp), mobiele zwembaden in vrachtwagens, een nieuwe sensor om trichlooramine te meten en zelfs AI in het zwembad. Het tempo lag van negen tot half zeven zeer hoog, waarbij je hersenen al snel een soort filterinstallatie worden: alles wat niet direct relevant lijkt, spoel je weg. Toch bleef het boeiend. Elk verhaal liet zien hoe complex en wereldwijd ons vakgebied is. Helaas ontbrak het CDC uit Atlanta door de shutdown, en mochten ze ook hun data niet delen. Jammer, want juist zij hadden interessante inzichten. Sommige leiderschapsculturen blijven nu eenmaal wat steriel.
Na zo’n dag vol tabellen en termen heb je in ieder geval wel behoefte aan iets lichters, en dus kwam de borrel als geroepen. Iemand zette de sirtaki in, en voor ik het wist, stond ik tussen studenten in een kring te dansen. Daarna belandden we met een groep in een restaurant waar de reservering ‘ongeveer’ klopte, nadat een paar lokale gasten vriendelijk waren verzocht om voor ons op te staan. Welkom in Griekenland. Het eten beviel uitstekend, maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan, want ergens tussen de tzatziki en de moussaka zei ik: “Ik maak wel een eerste aanzet voor dat consensusdocument.”
Lees de gehele column van Maarten Keuten in ZwembadBranche #101